In seiner Postilla machte sich Lyra Gedanken über die Umstände, die zur Abfassung von Ps 23 – in seiner an der LXX orientierten Zählung Ps 22 – geführt hatten. Er schrieb dazu:

Nikolaus von Lyra
München, Bayerische Staatsbibliothek – 4 P.lat. 527#Beibd.1
In loco pascuae ibi me collocavit. Idest, in terra Israel, quae est fertilis. Sed illud non bene consonat ei quod dicitur Nehemia 5 ubi dicitur quod populus qui redierat de captiuitate, erat in tanta pauperitate, quod aliqui disponebant vendere filias in seruitudine et alii possessiones suas, ut possent habere alimenta ad viuendum propter quod R. Sa. aliter exponit scilicet de persona ipsus David, qui timore Saul cum viris suis ad regem Moab fugit, ut habetur I Regg. 22. Sed quia cum Dauid fuerunt homines fugitivi et debitis obligati, et per consequens ad idolatriam et alia mala proni: Gad propheta de mandato domini dixit ipsi Dauid, quod non maneret ibi, sed iret in terram Iuda, quod et fecit. Unde et ibi subditur, et profectus est Dauid, et venit in saltum areth, confidens de prouisione diuina. Et dicit hic Rab. Sa. quod diuina virtute factus est ille locus abundans fructibus et animalibus et irrigunt fontibus, ut Dauid, et viri eius possent sustenari ibi, et non habent occasionem idolatrandi remanentes in terra Moab, quae erat idolatriae dedita, potest etiam dici absque tali miraculo, quod ille saltus erat fertilis, et abundans victualibus, et quod fuerunt ille saltus de quo dicitur I Regum.14.d.

In meiner Übersetzung:

An einen Ort des Weidelandes, dort hat er mich lagern lassen. Das bedeutet, im Land Israel, welches fruchtbar ist. Aber das stimmt nicht gut überein mit dem, was in Nehemia 5 gesagt wird, wo es heißt, dass das Volk, das aus der [babylonischen] Gefangenschaft zurückgekehrt war, sich in so großer Armut befand, dass einige sich anschickten, Töchter in die Sklaverei zu verkaufen und andere ihre Besitztümer, damit sie Nahrungsmittel zum Leben haben konnten. Deshalb erklärt Rabbi Salomon dies anders, das heißt von der Person Davids selbst her, der aus Furcht vor Saul mit seinen Männern zum König von Moab floh, wie in 1 Sam 22 steht. Aber weil mit David flüchtige Menschen waren, die sich verschuldet hatten (vgl. 1 Sam 22,2), [waren sie] auch zum Götzendienst und anderen Übeln geneigt. Der Prophet Gad sagte auf Geheiß Gottes dem David, dass er nicht dort bleiben, sondern in das Land Juda gehen sollte, was er auch tat (vgl. 2 Sam 22,5). Daher wird dort auch hinzugefügt: Und David brach auf und kam in den Wald Heret (1 Sam 22,5), vertrauend auf Gottes Fürsorge. Und hier sagt Rabbi Salomo, dass durch göttliche Macht jener Ort überging von Früchten und Tieren und erfrischenden Quellen, so dass David und seine Männer es dort aushalten konnten und keine Gelegenheit [mehr] hatten Götzendienst zu treiben, indem sie im Land Moab bleiben, das dem Götzendienst verfallen war. Man kann aber auch ohne ein solches Wunder sagen, dass diese Waldschlucht fruchtbar war und von Lebensmitteln überging, und dass es dieser Wald war, von der in 1 Sam 14 gesprochen wird (vgl. 1 Sam 14,25-26).

Rabbi Salomon, auf den er sich beruft, ist natürlich Raschi. Hat Lyra dessen Deutung korrekt wiedergegeben?

ומזמור זה אמר דוד ביער חרת (שמואל א כב:ה). למה נקרא שמו יער חרת? שהיה מנגב כחרס והרטיבו הקדוש ברוך הוא מטוב של העולם הבא (מדרש תהלים כג:ו)

Und diesen Psalm sprach David im Wald Cheret (1 Sam 22,5). Warum wird sein Namen „Wald Cheret“ genannt? Weil er ausgetrocknet war wie eine Tonscherbe (חרס – cheres) und ihn der Heilige, gepriesen sei er, saftig werden ließ vom Guten der zukünftigen Welt. (Midrasch Tehilim 23,6)

Antwort: Ja, er hat ihn korrekt wiedergegeben.